政治家和选举,投票自由和积极参与民主,为改变而投票全民投票在线
Guy Verhofstadt

Verhofstadt (doen) vergeten

Guy Verhofstadt 50%

button ElectionsMeter.com

HET TRAJECT VAN OPEN VLD WORDT SOWIESO HOBBELIG — Twee kandidaten strijden deze week verder voor het voorzitterschap van Open VLD. Ook bij de SP.A namen een kandidaat van het establishment en een ideologisch gemotiveerde outsider het twee jaar geleden tegen elkaar op. Dreigt voor de liberalen nu eenzelfde scenario, vraagt MARC HOOGHE zich af.

 

1989 Annemie Neyts wordt als voorzitter van de liberalen opzijgeschoven door Guy Verhofstadt Foto Eric PeustjenDe leden van Open VLD hebben hun reputatie weer alle eer aangedaan. De resultaten van de eerste ronde van de voorzittersverkiezingen waren onvoorspelbaar, en ze duiden er nu op dat de liberalen rebels blijven. Ze zijn niet geneigd zomaar de consignes van de liberale hoofdkwartieren te volgen, en ze hebben een duidelijke voorkeur voor outsiders. In een meer gezagsgetrouwe partij zou de enige kandidaat met een nationaal politiek mandaat het op één been halen van twee relatief onbekende kandidaten die niet eens een verkozen mandaat hebben. Bij Open VLD, daarentegen, moet oud-minister Marino Keulen het in de eerste ronde stellen met een magere 36,5 procent. Als de leden van de partij op volstrekt willekeurige wijze '1', '2' of '3' hadden ingevuld, dan was de uitslag nauwelijks anders geweest.

De blauwe-partijleden bevestigen hun reputatie echter ook nog op een andere manier: door de enige vrouwelijke kandidaat al meteen naar huis te sturen. Open VLD en gelijke kansen voor vrouwen en mannen, het blijft toch een moeilijke combinatie. Het feit dat Gwendolyn Rutten het mag vergeten, roept onvermijdelijk herinneringen op aan de brutale wijze waarop Guy Verhofstadt in 1989 Annemie Neyts uit de voorzittersstoel van de partij kegelde. Het zou anders een historisch unicum zijn geweest: de drie grote traditionele partijen in Vlaanderen hadden alledrie een vrouwelijke voorzitter kunnen hebben.

Alle Open VLD-kopstukken waren het er gisteren roerend over eens dat de partij 'versterkt' uit deze stembusslag zal komen, maar daar kan aan getwijfeld worden. De bocht naar het post-Verhofstadt-tijdperk is nu wel ingezet, maar het wordt toch nog een moeilijk traject voor de Vlaamse liberalen.

Om te beginnen blijft de begeestering beperkt. Uiteindelijk hebben slechts 20.290 leden een stem uitgebracht, net iets meer dan een kwart van alle leden. Ter vergelijking: toen de CD&V-leden vijf jaar geleden een nieuwe voorzitter mochten kiezen, kwamen 40.000 kiezers opdagen, ongeveer de helft van het aantal partijleden. De deelname van vorige week valt ook lager uit dan de 27.000 VLD-leden die vijf jaar geleden hun stem uitbrachten in de tweestrijd tussen Bart Somers en Jean-Marie Dedecker.

Ten tweede is de berekening van Alexander De Croo correct: twee derde van de Open VLD-leden heeft níét gekozen voor de kandidaat die het het business as usual-scenario belichaamt. De partijleden moeten van Marino Keulen geen al te grote revoluties verwachten: zijn verkiezingsprogramma is heel beperkt en hij komt niet veel verder dan de opmerking dat Open VLD een 'sterke' partij moet zijn. Er zullen niet zo veel Open VLD'ers zijn die hem daarin zullen tegenspreken. Rutten en De Croo, daarentegen, gingen wel een stuk mee in de fameuze verklaring van Oostende, waarin de schuld voor de verkiezingsnederlaag onomwonden in de schoenen van de vorige politieke generatie werd geschoven. Beide outsiderkandidaten gedroegen zich dan ook alsof ze de opdracht hadden gekregen de augiasstal voorgoed te reinigen.

Een derde overweging is dat een voorzitter die met de hakken over de sloot wordt verkozen, het moeilijk krijgt om voor zichzelf een sterke machtspositie te veroveren. Als Keulen het haalt, dan zal hij nog altijd de schaduw van de generatie Verhofstadt/De Gucht/Dewael moeten bekampen. Als De Croo het haalt, dan krijgt de partij een heel ander probleem, dat eigen is aan dergelijke voorzittersverkiezingen. Partijleden hebben nu eenmaal een sterke ideologische voorkeur, en ze wijken daarin af van de modale kiezer. Partijleden kiezen voor ideologische zuiverheid, maar net die zuiverheid kan ervoor zorgen dat je potentiële kiezers afschrikt. Kandidaat De Croo pleit in zijn programma voor het beperken van werkloosheidsuitkeringen in de tijd en het laten uitdoven van de brugpensioenen. Dat zijn standpunten die het goed doen bij de eigen achterban, maar het zijn geen argumenten die aanslaan bij de centrumkiezer. Het laat zich ook raden hoe. eel van die beloften gerealiseerd kunnen worden als de partij in 2011 zou deelnemen aan federale regeringsonderhandelingen.

...continues

 

Meer: De Standaard (7.12.2009)


bibi -
标示no spam

ElectionsMeter 不对评论的内容负责。请您参考发表该评论的用户和作者。任何在ElectionsMeter 发布的评论都有包含原始的作者名字。用户必须遵守关于著作权限的相关规定。请您参阅我们网站上公布的相关政策。

 
load menu